De wolf is een sociaal dier. Zijn dagelijkse leven draait om de omgang met de andere leden van de roedel. Wolven communiceren met elkaar door een breed scala aan gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal, en met geluiden als grommen, blaffen en huilen. De oudere wolven leren de jonge wolven hoe ze zich moeten gedragen, en wat de regels zijn voor het overleven van de roedel.
Hotspot 5: Communiceer als de wolf
De taal van wolven
Wolven communiceren op drie manieren met elkaar. Wolven staan bekend om hun gehuil, wat een communicatiemiddel is. Door de hoge en lang aangehouden toon draagt het gehuil van een wolf heel ver. In het bos tot 10 km en op een kale toendra wel tot 16 km. Met het huilen kan de wolf heel veel duidelijk maken aan andere wolven. Waar hij zich bevindt, dat hij een partner aan wil trekken en indruk wil maken, dat de familie bij elkaar moet komen en zelfs om uitdrukking te geven aan verdriet om een gestorven familielid. Door te huilen communiceert de wolf ook met wolven van andere roedels. Het geluid is dan een waarschuwing en een manier om het territorium te markeren. Het gehuil schrikt vijandige wolven af en brengt ze in verwarring.
Lichaamstaal De lichaamstaal van de grijze wolf is zeer complex. Agressieve of assertieve wolven bewegen langzaam en nadrukkelijk, hun haren staan daarbij rechtovereind. Onderdanige wolven houden hun lichaam laag bij de grond, laten hun oren en staart hangen en hebben een gladde vacht. De wolf kent twee vormen van onderdanigheid: passief en assertief. Wolven vertonen passief, onderdanig gedrag in reactie op een dominante wolf. De onderdanige wolf gaat liggen en laat de dominante wolf aan zijn geslachtsdelen snuffelen. Actieve onderdanigheid is een manier van begroeten. Als een wolf een andere wolf uit wil dagen, gromt hij of legt hij zijn oren plat op zijn kop. Een speelse wolf danst en buigt. Als een wolf aan een andere wolf wil laten zien dat hij onderdanig is, dan zal hij kruipen, jammeren, zijn staart tussen zijn poten houden, de bek van de andere wolf likken of op zijn rug gaan liggen.
Geur Het reukvermogen is waarschijnlijk het scherpste zintuig van de wolf. Geuren spelen dan ook een belangrijke rol in de onderlinge communicatie. De wolf heeft een groot aantal zweetklieren op de snuit, lippen, rug en onder de poten. De geur die die klieren afscheiden geeft informatie over het geslacht en geslachtsrijpheid van het dier, en over zijn sociale status in de roedel. Wolven gebruiken urine en uitwerpselen om hun territorium te markeren. Dat doen ze vooral als ze een gebied niet kennen, of als ze indringers op hun territorium bespeuren.